در آن عالم زيرا چنين دانستم كه تو با ساير پيامبران در طبقات و درجات بالاى بهشت باشى و من اگر چه در بهشت جاى گيرم ولى در مقام نازل و درجه پائين باشم و اگر شايسته ورود بهشت نباشم هرگز شما را در آن عالم زيارت نخواهم كرد ، سخن ثوبان بدينجا رسيد ، ناگهان اين آيه نازل شد ، و بعد از بيان آيه شريفه ، حضرت رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمودند سوگند به آن كس كه جانم در دست اوست ، هيچ بنده مؤمن كامل نخواهد شد مگر آنگاه كه مرا از خويش و پدر و مادر و همسر و فرزندانش و تمام مردم ديگر بيشتر دوست بدارد . برخى در شأن نزول آيه گفته‌اند : ياران پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم خطاب به آن حضرت گفتند ، سزاوار نيست ما از شما جدا شويم ، زيرا فقط در اين دنيا توفيق ديدار حضرتت را داريم ولى در آخرت چون مقام شما بالاست توانائى زيارتت براى ما نيست ، در اينجا بقول قتاده و مسروق بن اجدع اين آيه نازل شد . سپس ميفرمايد : معناى آيه چنين است : آنهائى كه اطاعت ميكنند خدا را در تسليم بودن اوامر و نواهى او و پيرو رسول او هستند در انجام برنامه دين او و رضايت و خشنودى از حكومت او با كسانى كه خداوند به آنها لطف و عنايت فرموده يعنى انبيا و صدّيقان و شهيدان و نيكوكاران در بهشت محشور خواهند شد و از زيارت و ديدار آنها بهره مىبرند ، پس گمان نشود كه چون مقام آنها بالاست ديگران توانائى زيارتشان را ندارند . برخى گويند ، صديق كسيست كه تمام دستورات و اوامر خداوند را باور داشته و در قبول آنها دچار شك و ترديد نباشد ، خود قرآن هم در جاى ديگر همين معنى را تأييد فرموده چنانچه ميفرمايد : آنهائى كه خدا و پيامبران او را باور داشته باشند صديقين آنها هستند « 1 » . مقصود از شهيدان در آيه شريفه آنهايند كه در راه مبارزه با دشمن خدا و

--> ( 1 ) سورهء حديد آيه 19 .